Get Adobe Flash player
Nieuwetijdskinderen
Basisinkomen
Magische Foto's
Gezondheid
Boeken
Column's Monique

Zoek Hier

Nieuwsbrief

Wenst u graag de nieuwsbrief te ontvangen. meld je dan hier aan.

Share it

Column Monique: Liefde is een keuze

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Terwijl de zachte vlokjes langzaam naar beneden vallen en de wegen bedekt worden met een witte deken, trek ik de slee voort, waarop mijn zoontje  geniet van zijn rit. Mamma, wat is dit leuk en wat is het mooi hé..? Alles wit en kijk eens.. de witte deken glinsterd! Er zitten allemaal kleurtjes in!

 

Column Monique: Liefde is een keuze

Ja schat..wat is het mooi hé! Een dankbaar gevoel, neemt opnieuw van mij bezit.. Samen trekken wij erop uit in de schemering, het daglicht langzaam ontwakend. Ik voel me vrij..het is koud! Maar mijn hart vervult zich met warme moederliefde. Zijn stralende blauwe oogjes kijken me verliefd aan.."Mooi hé Mamma".. 

Ik begin al rennend aan de slee te trekken. Mijn zoontje juigd bij het opvoerende tempo. Goed zo mamma..!! Nog sneller..

Maar al snel moet ik mijn tempo afremmen. Aan ons avontuurlijke ritje komt al snel een einde. De herrie komt steeds dichtbij. Door felle lichten worden we verblind.. Even stoppen schatje, stap maar af..we moeten even wachten...en wachten..en wachten.Een aanhoudende stroom van felle lichten, geluid en stank.. Mijn zoontje en ik worden niet opgemerkt. Het is immers donker en wij lijken onzichtbaar. Er is niemand die zich druk maakt of bekommert om het feit dat wij in de natte sneeuw staan te wachten totdat de comfortzones voorbij zijn.

Mamma, vraagt mijn zoontje, waarom stopt er nu even niet iemand zodat ook wij verder kunnen met oversteken? Ik weet het niet schat..deze bewoners hebben "haast", wat dat ook mag zijn. Ik voel zijn teleurstelling en ik beloof hem, zodra we aan de overkant zijn, mag hij weer genieten van zijn rit.. Al glijdend door de sneeuw genieten we van de groen met witte bomen.. De takken zakken een beetje door..kleine zachte vlokjes worden zo een aardig gewicht! Het maanlicht neemt ons mee op het verlichte pad.

Wauw ik wist niet dat sneeuw zoveel met mij deed. En ook mijn zoontje geniet "als een kind".Tussendoor leg ik wat mooie herinneringen vast..ik maak me niet druk om de tijd. Altijd die haast en dat gejaag..Waarom? Waarom altijd die regeltjes? Hoe leg ik mijn kind uit wat deze bewoners aan het doen zijn? 

De volgende regel is ook voor ons aangebroken. We komen aan op een plein, waar bewoners zich alom druk maken over de witte massa.Opnieuw veel lichtflitsen en herrie..rennen, schelden en moppperen. Waarom doen zij dat?

De kinderen kunnen naar binnen, voelen zich warm en droog. Maar of ze zich daar begrepen voelen?  Ik draai me na een laatste zwaai om en vervolg mijn weg, terug naar huis. Op naar de koffie.. Mijn haar wat vanmorgen wel redelijk zat, is nat en plakt aan mijn gezicht. Ik lach erom en kijk nogmaals omhoog! Natte witte vlokjes bedekken mijn gezicht...Zomaar ineens komt er een liedje in mij op..Ik verminder mijn tempo en bekijk de prachtige natuur.

Wie houdt hier nu niet van ,bedenk ik mij zomaar..? Op een kerstkaart vindt iedereen het immers een prachtig plaatje.Rijen met lichten doen mij opnieuw tot stilstand staan. Ik bemerk een gaatje waar ik kan oversteken met de slee achter mij aan. Totdat het mij opvalt dat ik word bekeken door een chagerijnige blik...Een bewoner van deze planeet vind het niet nodig zijn tempo te minderen voor mij.En dwingt mij tot rennen.

Zodat hijzelf kan aansluiten in de rij met wachtende comfortzones..niet voor uitkomend, stilstaand.. Even ben ik van mijn stuk. Wat is zijn belang om mij met angst te bespelen? Is deze bewoner werkelijk zo hol van binnen? Zit daar geen hart? Waar is zijn warmte? Ik haal mijn kleine schouders op, die al zoveel jaren dragen en lach erom.. Ach wat kan hij er aan doen? Deze bewoners kennen misschien geen warmte. Deze bewoners genieten niet van het mooie winterweer..Nee, dat doen zij alleen vanuit een prenteboek. Deze bewoners klagen.. Het is koud en nat en daardoor moeten we wachten, creeren van nog meer haast..

Het mag , het mag van mij allemaal..Maar als je toch eens zou weten en beseffen wat u voor wereld creeerd. Ik kan u en jou laten genieten van het leven, beste meneer. Maar helaas heeft u meer interesse in uw bolide, die glimmend nat wordt van de zachte, witte vlokjes...  Diezelfde zachte, witte vlokjes die mijn kind een wonderschone wereld bezorgen..

Love-4-life.nl in je Facebook-nieuwsfeed?

 

 Lees ook:

Bron: Monique Dusault

Comments:

Column Monique: Liefde is een keuze - 5.0 out of 5 based on 7 votes

Enkel Members

Hier kunt u inloggen als member

Donatie

Dank je wel voor je donatie



Kies je Taal

Volg ons